Przybyli w ostatniej chwili

Część 12 – Odkrycie

Ocknęła się nagle. Spała tak głęboko, że przez chwilę sen spajał się z jawą. Miękka kanapa i ciut mniejsza niż na Ziemi grawitacja, utrzymywana przez maszynę na poziomie jakichś ośmiu dziesiątych ziemskiego ciążenia, były niezwykle miłe w odczuciu. Chciała spojrzeć na zegarek, ale w tym samym momencie już wiedziała, ile czasu minęło. Spała dokładnie trzy godziny i sześć minut. Czuła statek tak, jak czuła własne nogi. Była nim.

– Obudziłam się, widzę, idealnie w punkt, zaraz dolecimy – pomyślała.

– To ja cię obudziłem – odpowiedział w jej głowie Mil-102. – Przelecieliśmy czterdzieści siedem milionów kilometrów. W holowniku trwa wiązanie planetoidy, za kilka godzin wracamy.

Usiadła powoli i rozejrzała się po oświetlonym ciepłym światłem wnętrzu. Z zewnątrz Mil-102 miał około trzydziestu metrów długości, czarny kanciasty kształt kadłuba pochłaniający prawie całe światło, z przodu lekko w górze przeszklony kokpit, na dole główny trap wejściowy, a z boków wsporniki dla tych długich płaskich paneli, świecących nieprzerwanie. Dwa piętra, około 7 metrów wysokości z kokpitem i rozłożonym podwoziem, czyli monstrum w stosunku do myśliwców ziemskich, a w środku jego czterometrowej szerokości apartament.

Spojrzała na przeciwną część, schodząc z kokpitu, wygodna kanapa, na której przed chwilą spała, a tuż obok niej, w tej samej linii, wtopiono w ścianę małą kuchnię z blatem, syntezatorem posiłków i dozownikiem wody. Naprzeciwko, wzdłuż lewej burty, ustawiono w dwóch rzędach cztery piętrowe koje sypialne, razem z kanapą dawało to pięć miejsc do spania na wypadek kilkutygodniowej misji albo transportu sekcji desantowej. Dalej w głąb kadłuba, za poprzeczną ścianką działową z przejściem pośrodku, po prawej stronie mieściła się kompaktowa łazienka z prysznicem, a naprzeciwko niej, po lewej, schody na dół, do magazynu ze skafandrami i sprzętem i hermetycznej śluzy. Drugiego miejsca prowadzącego na zewnątrz, gdy pojazd operował w przestrzeni lub planecie bez atmosfery.  Jeszcze dalej w tyle korytarz kończył się okrągłą śluzą serwisową do sekcji napędowej, potężne serce maszyny, główny napęd, niwelatory pola i komory uzbrojenia. W całym przedziale nie było ani jednego zbędnego przycisku czy ekranu, bo każdym z tych urządzeń zarządzało się bezpośrednio myślą. Wszystko było wyprofilowane z jasnoszarego, miękkiego w dotyku tworzywa. 

Irena wstała z kanapy i jednym długim, lekkim susem doskoczyła do schodków prowadzących w górę, do wysoko zawieszonego kokpitu. Dwa fotele na przesuwanym trapie niemal wisiały tu w powietrzu pośrodku wielkiej, szklanej bańki, która opadała stromo w dół i ciągnęła się górą daleko na grzbiet kadłuba, dając widoczność lepszą niż w efie szesnastym. Otaczające fotele panele sterujące były wygaszone, w tej maszynie służyły już tylko jako pomoc dla uczących się pilotów i system awaryjny.

Nie siadała w fotelu. Myślami wyłączyła sztuczne ciążenie, pozwalając stopom unieść się nad trapem, po czym musnęła impulsem myśli płaskie, przypominające gondole warp ze Star Treka panele napędu metrycznego u dołu burt i obróciła statek. Przed nią, w czerni kosmosu, wisiała wielka, chropowata skała. 

Holownik, stał do niej tyłem, a drony instalowały na kamieniu jakieś urządzenia. 

– Co tam się dzieje konkretnie? – zapytała.

– Montowane są extendery pola, które uwiężą planetoidę w tym samym punkcie przestrzeni, czasu i pędu, który ma holownik.   Zobaczysz jak ruszymy z powrotem, już nie będzie tak szybko, tylko pół procenta szybkości światła maksymalnie. Jak uruchomią pole, za około sześć godzin, zobaczysz co się stanie z obiektem. Teraz orbitujemy wraz z nim, a w momencie uruchomienia jego struktura nagle zostanie zachwiana, i gdyby nie otaczające pole, obiekt zostałby rozbity.

– Będzie nudno, mamy twarde rozkazy tu ślęczeć, czy też, jak rozumiem celem i tak jest nasze dostrojenie, co już chyba nastąpiło, możemy gdzieś się wymknąć?

– Zapytam – odpowiedział myśliwiec, a po chwili dodał: – Mamy zgodę, ale musimy się zmieścić w sześć godzin i 20 minut aby tu wrócić. 

– A co jest blisko? Gdzie możemy polecieć, z największą możliwą prędkością tego statku?

– Otóż, jak wiesz maksymalna prędkość, bez skoczni FTL to 20 % prędkości światła. W zasięgu mamy więc sporą przestrzeń, planety najbliżej Merkury, 90 milionów kilometrów, Wenus, sto milionów kilometrów, do Marsa jest obecnie trzysta dwadzieścia milionów kilometrów. A może inne planetoidy? A może chcesz zobaczyć latającą Teslę, jest teraz w odległości 276 milionów kilometrów.

– Nie, chcę być pierwszym współczesnym człowiekiem który postawił nogę na innej planecie. Ha, to będą jaja – aż na głos się zaśmiała i zacisnęła pięść.

– Faktycznie, nikt z was jeszcze nie był. 

– Kurwa wiem – rzuciła – zawsze ruscy podniecali się Wenus, zakładam, że nasze pole siłowe pozwoli nam na lądowanie? 

– Bez problemu, możesz się tam nawet przespacerować w pancerzu bojowym, są dwa w magazynie.

Irena pękła prawie ze śmiechu – to jazda, ale będą mieli sraczkę, Polka pierwsza na Wenus!

Reszta wydarzyła się szybko, ruszyła statek, tak samo jak się rusza nogą, nie myślisz jak idziesz, po prostu idziesz. Irena po prostu skierowała myśliwiec w kierunku Wenus, i uruchomiła napęd metryczny. Nie poczuła oczywiście, żadnej różnicy, przyspieszenia, ale w kokpicie różnice było widać. Światło gwiazd widocznych z przodu nagle stało się bardziej niebieskie, zadziałał efekt Dopplera, fale świetlne skróciły się o 20%, i równocześnie z tym, zbiegły się w kierunku centrum kierunku ruchu. Spojrzała do tyłu, tam odwrotnie, gwiazdy stały się bardziej czerwone. Usiadła w fotelu pilota, zapatrzona w obraz. Prędkość nieosiągalna nawet w wyobraźni, około 60 000 kilometrów na sekundę. To półtorej sekundy na przelot z Ziemi na Księżyc.

– Panie Einstein, gdzie Pan jest? – zapytała głośno w nicość.

– Ależ Einstein ma się świetnie Ireno – odpowiedziało AI. – Przecież nie przekroczyliśmy prędkości światła. To mogą tylko największe okręty, ale i wtedy tak oni, jak i my, jej tak naprawdę nie przekraczamy – powiedział głosem, w którym było słychać uśmiech.

– Wiem wiem, daj spokój, jestem pilotem, wojskowym a nie profesorem fizyki. Olać to.

Myśliwiec drogę do Wenus pokonał w dwadzieścia osiem minut.

Przez niemal cały ten czas planeta była tylko oślepiająco jasnym, wpadającym w błękit i fiolet punktem w samym środku przedniej kopuły. Dopiero w ostatniej minucie lotu wydarzyło się coś, od czego Irena mimowolnie zacisnęła dłonie na poręczach fotela. Jasna gwiazda nagle napęczniała, urosła w ułamku sekundy do rozmiarów tarczy, a gdy Mil-102 wygasił bąbel przelotowy tuż nad wysoką orbitą, cały świat pod jej stopami wypełniła gigantyczna, kremowo-żółta kula.

Z góry Wenus wyglądała niemal niewinnie, jak gładka perła opleciona wirującymi wstęgami chmur, które pędziły wokół globu z huraganową prędkością. Nie było widać ani jednego skrawka lądu, ani jednego krateru – tylko gęsty, nieprzenikniony kożuch oświetlony ostrym blaskiem bliższego niż na Ziemi Słońca.

– Wchodzimy w atmosferę – zameldował w jej myślach Mil-102. – Kieruję nas nad wyżynę Phoebe Regio. Przygotowałem ci małą niespodziankę na dole. 

Myśliwiec zanurkował pionowo w dół. Nie było huku rozdzieranego powietrza ani ognistej plazmy na owiewce, bo błękitna poświata pola metrycznego rozsuwała cząsteczki gazu na kilkadziesiąt centymetrów przed szkłem kokpitu. Najpierw otuliła ich oślepiająca, mlecznobiała mgła, która z każdym kilometrem gęstniała i nabierała barwy brudnej siarki oraz zgniłej cytryny. Przebijali się przez wielokilometrową warstwę chmur stężonego kwasu siarkowego. Wokół zawieszonego w dziobie trapu raz po raz rozbłyskiwały potężne, fioletowe wstęgi błyskawic, rozświetlając od środka kłębiącą się, trującą zupę.

A potem, na wysokości niespełna pięćdziesięciu kilometrów, chmury nagle urwały się jak ucięte nożem.

Irena wstrzymała oddech. Pod nimi otworzyło się piekło, ale zupełnie inne, niż sobie wyobrażała. Powietrze poniżej pułapu chmur było zaskakująco przejrzyste, lecz tak gęste od ciśnienia dziewięćdziesięciu atmosfer, że falowało niczym rozgrzany olej albo głębia oceanu. 

Niebo nad nimi zmieniło się w ciężki, rdzawo-pomarańczowy sufit, przez który sączył się ponury, bursztynowy półmrok. W dole, jak okiem sięgnąć, ciągnęły się spękane, bazaltowe równiny, zastygłe rzeki dawnej lawy i poszarpane grzbiety górskie. Przez gigantyczną refrakcję gęstego, rozpalonego do blisko pięciuset stopni dwutlenku węgla odległy horyzont wydawał się nienaturalnie wygięty ku górze, jakby lądowali na dnie ogromnej, rozżarzonej miski.

Mil-102 wyhamował tuż nad płaskimi, popękanymi płytami ciemnej skały i wypuścił podwozie. 

Kilkanaście metrów przed dziobem myśliwca, w pomarańczowym kurzu, tkwił niski, niemal wprasowany w skałę wrak radzieckiego lądownika Wenera 13, który zamilkł tu ponad pół wieku temu. Jego zewnętrzne osłony termiczne były kompletnie spłaszczone przez nacisk dziewięćdziesięciu atmosfer, główna tytanowa kula zapadła się do środka niczym zmiażdżona puszka po implozji, a całość obrastała czarno-złota skorupa siarczków i żrącego szronu. 

Irena wyszła z kokpitu, aż na koniec statku, zeszła na dół do magazynu, gdzie z komory wysunął już się gotowy do założenia ciężki kombinezon bojowy, wyposażony we własne pole ochronne. Weszła przez właz na plecach, a gdy tylko zajęła postawę stojącą, całość wykonana z nanomateriałów zaczęła się dopasowywać do niej, tak by zgięcia były w miejscach zgięć jej stawów, a nadmiar materii poszerzył grubość pancerza. Kombinezon miał pewien zakres dopasowania, na szczęście Irena była wzrostu mniej więcej przybyszów z przyszłości. Tylny właz skafandra był już zamknięty, ruszyła w kierunku śluzy, do której wejście było w połowie długości pomieszczenia. Przeszła przez drzwi, które za nią się zamknęły, wypuszczone zostało powietrze, a zamiast niego do środka zaczął wpadać pomarańczowy gaz. Całość zaczęła jarzyć się błękitnym blaskiem przy ścianach, gdzie pole ochronne zatrzymywało tę śmierć z dala od urządzeń i kadłuba. Po chwili wrota piekieł się rozwarły, i na podłodze, w otwartych grodziach ujrzała czarną glebę.

Nie czuła strachu, była pewna tej technologii, czuła dumę i radość. Stanęła pewnie na gruncie obcego świata. – Jestem pierwsza!!! – krzyknęła.

– Jesteś i dowie się o tym cały świat, już wysłałem zdjęcia i nagranie, jak schodzisz – powiedział myśliwiec.

Podeszła powoli do starej radzieckiej sondy, a raczej jej szczątków. – Zapytaj czy chcieliby to w jakimś muzeum, albo do badań, możemy zabrać.

Statek wysłał pytanie do Warsaw, ta zapytała wprost NASA, czy chcą, odpowiedzieli, że oczywiście, i w ciągu 10 minut, wiadomość wróciła. Nikt jeszcze na Ziemi nie rozumiał, w jaki sposób informacje mogą być przekazywane natychmiast. Sonda została zapakowana do specjalnego kontenera, który był w stanie wytrzymać temperaturę, wraz z całym środowiskiem. Do środka trafił fragment skały, na której stała, sama sonda, jak i próbka atmosfery. Ruszali z powrotem.

– Mamy dużo czasu jeszcze, a po drodze jest inny ciekawy obiekt – powiedziało AI. – Cardea, quasi-księżyc Ziemi. Możemy zahaczyć? W naszych czasach już go nie było, nie do końca wiadomo dlaczego. Warsaw chce go zbadać, możemy to zrobić od razu. 

– Jasne, jako pierwsza astronautka rasy ludzkiej podejmuję wyzwanie! – aż krzyknęła żartobliwie Irena. Była w wyśmienitym nastroju wzmocnionym dodatkowo kilkoma drinkami na pokładzie.

– Ale musisz łyknąć zestaw antyalkoholowy, bo tak to za daleko nie zalecimy – również głosem pełnym żartu powiedziało AI.

Na dnie bursztynowego piekła wyżyny Phoebe Regio trzydziestometrowy, czarny kształt drgnął i bezszelestnie oderwał się od spękanej bazaltowej płyty. Gęsty jak wrzący olej dwutlenek węgla zawirował w miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą stały golenie podwozia, i powoli zaczął zasypywać pomarańczowym pyłem pusty prostokąt odciśnięty w skale po zabranym wraku Wenery 13.

Płaskie gondole po obu bokach kadłuba rozbłysły głęboką purpurą. Gdyby na powierzchni planety stał jakikolwiek obserwator, nie usłyszałby huku silników ani gromu dźwiękowego. Zobaczyłby jedynie, jak kanciasta sylwetka myśliwca rozmywa się w pionową smugę fioletowego światła i w ułamku sekundy przebija pięć dziesięciokilometrowy kożuch chmur kwasu siarkowego, zostawiając za sobą szybko zasklepiający się tunel w żółtej mgle.

Chwilę później Mil-102 wyskoczył w czerń przestrzeni ponad oślepiająco jasną, kremową tarczą Wenus. Przestrzeń przed jego przeszklonym dziobem zapadła się, a z tyłu wybrzuszyła, gdy napęd metryczny ponownie ścisnął lokalną czasoprzestrzeń. Maszyna zniknęła z orbity niczym wystrzelony pocisk, pędząc przez pustkę Układu Słonecznego z prędkością sześćdziesięciu tysięcy kilometrów na sekundę.

Sześćdziesiąt dwa miliony czterysta tysięcy kilometrów dzielące Wenus od quasi-księżyca Ziemi – dystans, który ziemskim sondom z dwudziestego pierwszego wieku zajmował długie miesiące mozolnego dryfu po eliptycznych orbitach – dla myśliwca z dwudziestego piątego wieku skurczył się do dokładnie siedemnastu minut i dwudziestu sekund. Przez ten kwadrans niewidzialna fala dziobowa bąbla metrycznego roztrącała jedynie rzadki wiatr słoneczny i pojedyncze drobiny międzyplanetarnego pyłu, podczas gdy wewnątrz pędzącego apartamentu Irena dopijała kawę, a enzymatyczny preparat trzeźwiący w kilka chwil wyczyścił jej krew z resztek alkoholu.

W osiemnastej minucie lotu przestrzeń wokół myśliwca wyprostowała się i Mil-102 zastygł w bezruchu kilkaset metrów od celu. Z zewnątrz wyglądał teraz jak drapieżny, czarny chrząszcz zawieszony w próżni naprzeciwko nieregularnej, podłużnej góry żużlu.

Cardea miała nieco ponad dwieście metrów długości i powoli koziołkowała w ostrym blasku Słońca. Jej poszarpana, ciemnoszara powierzchnia, usiana drobnymi kraterami i rumowiskiem głazów, nie różniła się na pierwszy rzut oka niczym od tysięcy innych martwych okruchów skalnych pamiętających narodziny Układu Słonecznego. Od ponad trzystu lat, odkąd pod koniec siedemnastego wieku wpadła w grawitacyjny rezonans z Ziemią, krążyła wokół błękitnej planety po szerokiej, leniwej pętli, niezauważana przez nikogo poza kilkoma zautomatyzowanymi teleskopami.

Lecz gdy tylko Mil-102 wygasił własny napęd metryczny i otworzył pasywne sensory, iluzja martwego kamienia prysła.

Najpierw czułe detektory myśliwca wychwyciły subtelny, lecz nienaturalnie regularny wyciek promieniowania elektromagnetycznego. Ze szczelin w głębi porowatej skały sączyło się widmo głębokiej podczerwieni oraz stłumione harmoniczne w paśmie mikrofalowym, niezbity dowód na to, że wnętrze dwustumetrowej planetoidy nie ma temperatury kosmicznej próżni, lecz pracuje w nim potężny system odprowadzania ciepła.

Ułamek sekundy później odezwały się niwelatory Pola Bacha na pokładzie myśliwca, a przez zsynchronizowany z maszyną nerw wzrokowy Ireny przeszedł ostry, metaliczny impuls ostrzegawczy. W samym sercu wydrążonej skały biło drugie, nieporównywalnie potężniejsze źródło. Nie był to nadajnik radiowy ani laserowy, który mogłyby przechwycić ziemskie radioteleskopy. Ukryta pod kilkudziesięcioma metrami kamienia maszyneria rytmicznie ściskała i rozciągała samą tkaninę czasoprzestrzeni, emitując skupioną, kierunkową wiązkę fal grawitacyjnych wysokiej częstotliwości, nadajnik o niewyobrażalnej dla ludzi z XXI wieku mocy, który nieprzerwanie pompował zebrane z Ziemi dane prosto w głęboką otchłań międzygwiezdną. 

– Co to do cholery jest? – pomyślała Irena, czując, jak jej własne serce przyspiesza w rytm alarmowych impulsów myśliwca. 

– To automatyczna stacja nasłuchowa – odpowiedział Mil-102. – Przy tej metodzie emisji nie jestem w stanie wyznaczyć konkretnej gwiazdy docelowej, ale mam dokładny wektor kierunkowy. Wiązka jest wycelowana w gwiazdozbiór Herkulesa.

Irena zesztywniała, unosząc się w bezwładności pośrodku szklanej kopuły kokpitu.

– W Herkulesie? – powtórzyła w myślach. – Czekaj… przecież w Herkulesie jest HD 164595. Ten wasz Eden!

– Tak. Dokładnie ten sam wycinek nieba, w którym leży Eden i macierzysty układ naszych wrogów – potwierdził myśliwiec. – Przekazałem już telemetrię bezpośrednio do Warsaw. Rozpoczynam pasywne skanowanie struktury planetoidy.

Myśliwiec podleciał do obiektu tak, aby asteroida była dokładnie pomiędzy nim a Słońcem.

Teraz neutrina ze Słońca, przelatując przez Cardeę, trafiały na pasywne czujniki myśliwca, umożliwiając dokładny rezonans skały. Warstwa po warstwie.

W umyśle Ireny, nałożony bezpośrednio na widok czarnej skały za szybą, zaczął wyłaniać się trójwymiarowy przekrój wnętrza. Zewnętrzne czterdzieści metrów stanowił zwykły, porowaty płaszcz kamienno-żelazny, lecz głębiej skała była wydrążona z chirurgiczną precyzją. W samym środku spoczywał obcy, wrzecionowaty rdzeń opleciony siecią krystalicznych przewodów, które wrastały w strukturę planetoidy niczym korzenie drzewa.

– Irena – w jej głowie rozległ się nagle głęboki, skupiony głos samej Warsaw. – Dobra robota. Mam już pełny zapis z twoich sensorów. Pod żadnym pozorem nie podchodź bliżej powierzchni skały i nie próbuj jej penetrować. Z orbity okołoziemskiej rusza już w to miejsce jeden z naszych głównych okrętów wraz z zespołem inżynieryjnym, żeby zbadać tę konstrukcję od środka. Ty wracaj zgodnie z planem do holownika przy Apophisie i dokończ eskortę.

– Zrozumiałam, bez odbioru – odpowiedziała w myślach Irena, po raz ostatni spoglądając przez szklaną kopułę na milczącą, czarną bryłę Cardei, która kryła w swoim wnętrzu obce oko.

Pół godziny później byli już z powrotem przy Apophisie. Zdążyli idealnie na moment zakończenia prac. Drony robocze schowały się w lukach masywnego holownika, a rozmieszczone na powierzchni trzystu siedemdziesięciu metrowej skały extendery pola zamigotały jednocześnie głębokim fioletem.

– Patrz uważnie – szepnął w jej głowie Mil-102.

Kiedy holownik zamknął bąbel metryczny wokół tak gigantycznej masy, przestrzeń wokół planetoidy zafalowała jak tafla wody uderzona kamieniem. Przez ułamek sekundy cała góra skalna zdawała się rozpadać od środka – po jej powierzchni przebiegła pajęczyna oślepiająco białych pęknięć, głazy uniosły się nad grunt, a cała struktura zadrżała na granicy rozerwania, gdy gradient pola przejmował jej bezwładność. Po chwili jednak niwelatory wyrównały fazę, purpurowa poświata spięła kamiennego kolosa w niewidzialnym uścisku i Apophis wraz z holownikiem ruszył płynnie w stronę Ziemi, rozpędzając się do pół procenta prędkości światła.

Mil-102 zajął pozycję eskortową kilkanaście kilometrów z boku. Przed nimi czekało sześć godzin spokojnego lotu powrotnego, ale Irena wiedziała już, że spokój właśnie się skończył.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.