Ze szczytu Wzgórza Węglowego w parku Jingshan, prosto spod drewnianego pawilonu Wanchun Ting, rozciągał się widok, który zawsze robił na Li Hua wrażenie, choć wychował się w tym mieście. Pod ich stopami, tuż za szeroką na pięćdziesiąt metrów fosą i ruchliwą ulicą Jingshan Front Street, ciągnęło się na południe morze złotych, wygiętych dachów Zakazanego Miasta, a dalej w lekkiej, popołudniowej mgle majaczyły szklane wieżowce współczesnego Pekinu. Powietrze pachniało kurzem, spalinami i pieczonymi kasztanami z wózka stojącego przy dolnej bramie parku.
Maona stała przy kamiennej balustradzie w swoim gładkim, jasnoszarym ubraniu, które na tle kolorowych kurtek turystów wyglądało jak mundur z innego świata. Nie robiła zdjęć, nie rozglądała się nerwowo jak zwykli zwiedzający. Po prostu obracała powoli głowę, rejestrując wszystko tym swoim spokojnym, pustym spojrzeniem.
– Dużo chaosu – powiedziała cicho, gdy zeszli już kamiennymi schodami w dół i ruszyli na zachód chodnikiem wzdłuż ulicy Wenjin Street, mijając zieloną taflę jeziora Beihai. – Każdy budynek ma inną wysokość, inną barwę, ludzie chodzą w różnych kierunkach bez żadnego porządku. I powietrze… ono ma smak. Na okręcie powietrze nie ma smaku.
Li Hua uśmiechnął się blado, choć żołądek miał ściśnięty w twardy supeł. Od rana wypił już cztery kawy, a mimo to dłonie w kieszeniach płaszcza miał lodowate. Spojrzał na zegarek. Piętnasta dwadzieścia. Za szesnaście minut mieli być w zaułku za kościołem. Cały czas powtarzał sobie w myślach to samo, co tłumaczył dwa dni temu ludziom pułkownika Nowaka przez szyfrowany kanał analogowy: że ta istota obok niego to nie jest prawdziwy człowiek, tylko chodzący biologiczny terminal podpięty do Warsaw, wystandaryzowana kopia z taśmy produkcyjnej, którą trzeba wyłączyć i zbadać, żeby ludzkość miała jakąkolwiek kartę przetargową. Tylko dlaczego, do cholery, z każdym kolejnym krokiem coraz trudniej było mu w to wierzyć?
Skręcili na północ w ulicę Xishiku Dajie i po przejściu czterystu metrów weszli przez bramę na dziedziniec katedry Beitang pod numerem trzydziestym trzecim. Strzelista, szara bryła neogotyckiego kościoła wyglądała tu absurdalnie, bo tuż przed jej europejską fasadą z wielką rozetą stały dwa tradycyjne chińskie pawilony cesarskie ze złotymi dachami, pilnowane przez kamienne lwy.
Weszli do środka. W chłodnym, wysokim wnętrzu pachniało starym drewnem i woskiem, a wysoko na chórze ktoś właśnie ćwiczył przed wieczorną mszą. Potężny, głęboki akord z tysięcy metalowych piszczałek przetoczył się pod sklepieniem, wprawiając w drżenie ławki i kamienną posadzkę pod ich butami. To nie była matematyczna symulacja z głośników w mesie. To było żywe, sprężone powietrze uderzające w człowieka jak fala.
Maona zatrzymała się w połowie nawy. Podniosła głowę, a potem powoli, jakby wbrew wszelkim procedurom, przyłożyła otwartą dłoń do zimnego filaru, żeby poczuć wibracje kamienia. Zamknęła oczy. Przez ułamek sekundy na jej idealnie symetrycznej, spokojnej twarzy pojawiło się coś dziwnego – lekki grymas zachwytu, niemal dziecięcy uśmiech. – To drży w kościach – szepnęła, nie otwierając oczu. – Jak kadłub podczas wyjścia ze skoku, tylko… cieplej. Dziękuję, że mnie tu zabrałeś, kapitanie Li.
Li poczuł, jak zasycha mu w gardle. Miał ochotę złapać ją za ramię, wyprowadzić główną bramą z powrotem na ruchliwą Xishiku Dajie i krzyknąć, żeby natychmiast wezwała prom z orbity. Ale było za późno. Spojrzał na zegarek. Piętnasta trzydzieści cztery. – Chodźmy – wydusił z siebie chrapliwie, wskazując boczne wyjście prowadzące na wschód. – Pokażę ci jeszcze stare pekińskie hutongi, tędy przejdziemy szybciej.
***
Dwieście metrów dalej, przy skrzyżowaniu wąskiego zaułka Dayou Hutong z ulicą Xihuangchenggen North Street, tuż pod ceglanym murem Szpitala Uniwersytetu Pekińskiego stała zaparkowana biała furgonetka serwisowa sieci energetycznej State Grid. W szoferce siedział lokalny kierowca z chińskiego wywiadu wojskowego, nerwowo bębniąc palcami o kierownicę, a z tyłu, w wyłożonej ołowianymi matami pace, dwóch operatorów w cywilnych kurtkach wpatrywało się w ekrany aparatury.
Na metalowym trójnogu, wycelowany prosto w tylne, przyciemnione szyby furgonetki i dalej w głąb długiego na sto osiemdziesiąt metrów zaułka, spoczywał połączony grubymi kablami z baterią kondensatorów emiter falowy. Wyglądał jak skrzyżowanie wojskowego radaru z krótką, miedzianą tubą działa mikrofalowego.
– Mamy ich na termowizji, wyszli z bocznej bramy kościoła – zameldował po angielsku młodszy z operatorów, poprawiając słuchawkę w uchu. – Wchodzą w hutong. Odległość sto czterdzieści metrów. Szerokość uliczki pięć i pół metra, żywej duszy po drodze. Blokady na obu końcach ustawione.
W słuchawce zatrzeszczał niski, spokojny głos Andrzeja „Dzika” Nowaka, przekazywany łączem kablowym przez trzy węzły pośredniczące. – Pamiętajcie, macie tylko jedno podejście. Jak tylko wejdą na sześćdziesiąt metrów, odpalacie impuls w przeciwfazie na częstotliwości od Chińczyka. Gdy jej pole padnie, strzelec ładuje w nią tyle ile trzeba, pakujecie obiekt do skrzyni Faradaya i znikacie pod ziemię. Zanim ten ich statek na orbicie się zorientuje, że stracił z nią łączność, macie być w tunelu metra. Zrozumiano?
– Tak jest, sto metrów… osiemdziesiąt… kondensatory naładowane na czterdzieści kilowatów – operator położył palec na przełączniku wyzwalacza, a drugi mężczyzna uchylił na pięć centymetrów tylne drzwi furgonetki, wysuwając przez szczelinę wytłumioną lufę wyborowego karabinu.
***
Sześćdziesiąt dwa miliony kilometrów od Ziemi przestrzeń wokół planetoidy Cardea była czarna i nieruchoma. Pięćset metrów od chropowatego boku skały wisiał HMS London – jeden z trzech kilometrowych okrętów głównych floty, bliźniak Warsaw i Rome. Jego czarniejszy niż próżnia, ośmiokątny kadłub niemal zlewał się z tłem gwiazd, a jedynie płaskie panele napędu mieniły się leniwą, przygaszoną purpurą.
Do planetoidy zbliżał się konwój badawczy. Cztery drony robocze, a za nimi, napędzany małymi dyszami metrycznymi, płynęło sześć promów z załogami. Konwój obrał pozycje w pobliżu tego ciała niebieskiego, choć już wiadomo było, że tym ono nie jest.
Dzięki wcześniejszemu skanowi neutrinowemu z myśliwca Ireny nie podlatywali na oślep.
Obiekt wolno wirował wokół dwóch osi, ale wiedzieli, że to tylko maska. Centrum obiektu było nieruchome, i miało kształt kuli o średnicy lekko ponad trzydziestu metrów. Wiedzieli również, że widziany duży krater jest w istocie sprytnie ukrytym tunelem, czy to bramą, czy dyszą napędu, tego jeszcze nie dane było stwierdzić. Wnętrze kuli było nieprzeniknione dla neutrin, i nikt z grupy jeszcze nie wiedział, co tam zastaną.
– Tu major Diallo. Jesteśmy na pozycji, czy wykrywacie jakiekolwiek oznaki, że to coś nas widzi? – zapytał dowódca zespołu naukowego.
– Nic się nie dzieje, żadnych oznak aktywności, innej niż do tej pory.
– Przyjąłem, grawitacja jest dużo większa, niż wskazywałaby wielkość obiektu, ale to rejestrujemy dopiero od piętnastu metrów od obiektu. Im bliżej jesteśmy, tym grawitacja mocniej wzrasta. – Ndie Diallo spoglądał na holograficzny wyświetlacz prezentujący wszelkie dane. – Zwolnimy odrobinę.
– Tak jest – Odpowiedziała pilot.- Co widzisz?
– Panie profesorze, proszę spojrzeć – major rzekł do człowieka o europejskich rysach twarzy.
– Przód statku jest przyciągany trzy razy mocniej niż tył. Zmienię pozycję – wrzuciła pilot.
– To pole ciążenia powłokowego – usłyszeli od London. – Używaliśmy przed odkryciem pola Bacha, jeszcze przy zdobywaniu zewnętrznych planet układu słonecznego.
– Jest bardzo energożerne – odpowiedział profesor. – Czym to zasilają? I czemu nie widzimy nic przez tę powłokę?
– To istotnie jest ciekawe – odpowiedział HMS London.
Podpłynęli na odległość trzech metrów od powierzchni, trochę obok głębokiego krateru po zacienionej stronie skały i zsynchronizowali swój ruch z powolnym obrotem obiektu. Pod warstwą luźnego żwiru krył się zamaskowany szyb. Na spodzie otworzył się luk, z którego wyskoczyło dwóch wojskowych w pancerzach bojowych. Spadali coraz szybciej, przyspieszając, pierwszy ugiął lekko nogi, żeby zamortyzować uderzenie i ku własnemu zdziwieniu wbił się w skałę po pas. Zanim zdążył choćby rozłożyć ręce, wpadł cały, a zaraz za nim drugi. Spod ich butów poszły na boki całe tumany szarego pyłu, między którymi powoli obracały się kamyki wielkości pięści. Jeden dostał takim prosto w szybę hełmu. Kamyk rozleciał się jak grudka suchej ziemi, nawet nie poczuł uderzenia.
– Hamuj, pod tobą! – usłyszał w hełmie i w tej samej chwili zobaczył, co ma pod nogami. Gładka, ciemnozielona powierzchnia, może z pięć metrów. Napęd pancerza szarpnął go za plecy, zdążył wyciągnąć nogi i przywalił obiema piętami tak, że aż mu zęby szczęknęły. Drugi usiadł ciężko obok niego.
– Obaj cali? – zapytał Diallo.
– Chyba tak. Tylko gdzie ta pieprzona skała? – Na rekonesans wysłano trenowany przez przybyszów współczesny pluton ziemskich żołnierzy z XXI wieku.
Z promu było to widać dużo lepiej. W miejscu, w którym zniknęli, zrobiła się dziura o szerokości dobrych ośmiu metrów, w głębi błyszczał odsłonięty kawałek kuli, a nad nim w świetle reflektorów wisiał szary obłok. Pole powoli ściągało go z powrotem. Jeden z wojskowych przetarł rękawicą szybę i przyjrzał się temu, co zostało mu na palcach. W powiększeniu każde ziarenko miało sześć krótkich, złożonych do środka nóżek. Na końcach nóżek coś jak haczyki, którymi jedno łapało drugie. W tej grudce, którą dostał w hełm, musiały ich być miliony.
– Majorze, ten żwir to nanoboty. Cały czas pan na nie patrzył.
– A co one teraz robią?
– Teraz? Siedzą mi na rękawicy. – Pogrzebał palcem w szarym nalocie. Nóżki kruszyły się przy dotknięciu. – Zdechły chyba ładnych parę lat temu.
Jego kolega tymczasem próbował wstać. Oparł dłoń o kulę i wtedy spod rękawicy rozeszła się jasna kreska, cienka jak włos. Poleciała po krzywiźnie dobre trzy metry i zgasła. Przycisnął jeszcze raz. Nic. Przesunął rękę o szerokość dłoni i spróbował ponownie. Tym razem błysnęło.
– London, widziałeś?
– Widziałem. Przytrzymaj tam dłoń, podgrzej to miejsce o pięć stopni i zdejmij rękę.
Włączył ogrzewanie rękawicy. Kiedy ją uniósł, na zielonej powierzchni został jasny ślad wszystkich pięciu palców. Na jego oczach najpierw zgasł kciuk, potem dwa środkowe palce, na końcu mały.
– A teraz naciśnij tam, gdzie przed chwilą trzymałeś kciuk – poprosił London.
Błysnęło znowu.
– Co to za materiał?
– Jakiś kryształ. Naciskiem możesz w nim coś zapisać, a ciepłem skasować. Znam kilkadziesiąt takich, tyle że żaden z nich nie powinien dać się skasować ciepłem twojej ręki w tej temperaturze. Weźmiemy próbkę, jak znajdziemy luźny kawałek.
Wojskowy obejrzał się za siebie. Dwa białe ślady po jego piętach wciąż były doskonale widoczne, a teraz między nimi, tam gdzie osiadał szary pył, zaczęły zapalać się tysiące drobnych punkcików. Dopiero z bliska zobaczył, że układają się po sześć. Po jednym pod każdym haczykiem.
– Jeśli to coś jest martwe, to czemu nadaje?
– Musimy zdmuchnąć te roboty. I to dosłownie – rzucił profesor. – Co to za gaz?
W miejscu gdzie nanoboty były rozproszone widać było lekką mgiełkę, jakiś gaz trzymany siłą pola grawitacyjnego. Bliżej powierzchni kuli gromadziła się grubsza warstwa, by już na wysokości kolan żołnierzy być prawie niewidoczną.
– Argon – odpowiedział London – i trochę pary wodnej. Wróćcie na chwilę do statku, odkurzymy tutaj.
***
Eva oglądała działania wysyłane przez HMS London. Koło niej wysłannicy z ESA, NASA, JAXA, Chińskiej Agencji Kosmicznej, Indyjskiej Agencji Kosmicznej oraz przedstawiciel Roskosmosu – pierwszy raz od zakończenia wojny obecny przy stole Rosjanin.
Statki transportowe podleciały jeszcze z dwa metry w dół, i uruchomiły pole metryczne, które tak wpłynęło na grawitacyjne oddziaływanie z kuli, że na moment, odwróciło wektor jej działania. Jak za pstryknięciem palców chmura kurzu wystrzeliła na wszystkie strony, odsłaniając wnętrze. Gdy zniknął gaz, odłamki i warstwa obumarłych nanobotów, powłoka zmieniła kolor – była to teraz jednolita, czarno-srebrzysta kula ze złotą siatką naokoło. Z jednej strony okrąg, pasujący do wylotu tunelu, który wraz z kurzem odleciał od całości, i teraz oddalał się od źródła koziołkując.
Widzowie słuchali opisu Warsaw tego co tam się dzieje, znaleziono jakieś rozszczelnienie powłoki, z którego sączyły się te gazy. Za pomocą dronów chciano wwiercić się do środka.
Na wielkim ekranie widać było z bliska jeden z czterech dronów, który zawisł niecały metr nad czarno-srebrzystą powierzchnią kuli. Cienkie wysięgniki badawcze wsunęły się ostrożnie w ledwo widoczną rysę między dwoma złotymi liniami siatki, skąd jeszcze przed chwilą sączyły się resztki argonu i pary wodnej.
– Co pokazują czujniki? – pochylił się nad stołem szef NASA, nie odrywając wzroku od spływających z boku ekranu kolumn danych.
– Głębokie przesunięcie linii widmowych i charakterystyczny ślad po wysokoenergetycznych pionach – odpowiedział spokojnie Warsaw, a na wykresie obok obrazu z kamery pojawiło się ostre, poszarpane pasmo w okolicach pięciuset jedenastu kiloelektronowoltów. – Tam w środku nadal pracuje czynny reaktor anihilacji antymaterii. Jest skrajnie stary, niemal wyczerpany, ale pułapki magnetyczne wciąż trzymają. Musimy dostać się do modułu sterującego, zanim wyłączymy układ.
– Z czym my w ogóle mamy do czynienia? – rzucił cicho wysłannik Roskosmosu, patrząc na krystaliczną, nienaturalnie gładką powierzchnię przed okiem drona.
Dwa mniejsze roboty przysunęły się bliżej i docisnęły do pancerza głowice mechanicznych wierteł diamentowo-kompozytowych. Na ekranie pojawiła się mikroskopijna chmurka iskier, ale obraz z kamery zaczął wściekle drgać, gdy cała rama drona wpadła w rezonans. Po kilkunastu sekundach na czarno-srebrzystym metalu nie zostało nawet zadrapanie. Głowice wierteł starły się w szary pył.
– Pancerz jest twardszy od wszystkiego, czym dysponujemy do prac mechanicznych – zameldował major Diallo przez otwarte łącze, podawane przez przekaźniki London. – Przechodzimy na wiązkę tnącą.
– Z jaką mocą? – zapytał natychmiast dyrektor ESA.
– Pełną mocą przecinaka plazmowego do pancerzy klasy krążownik, trzydzieści megawatów na ognisku – rzucił z oddali głos operatora. – Jeśli to jest kompozyt kryształowy z grubą warstwą ekranującą przed neutrinami, mniejsza energia nawet tego nie nagrzeje.
Eva drgnęła lekko, jakby chciała coś powiedzieć, ale w tym samym momencie na ekranie zniknął obraz z kamery drona.
Przez ułamek sekundy widać było tylko oślepiający, fioletowo-biały błysk wiązki uderzającej w punkt na kuli. Potem obraz zalała absolutna, czysta biel. Nie było dźwięku, bo z orbity przy Cardei nie było czego przenosić. Wszystkie sześć okien transmisji z promów zgasło jednocześnie, a sekundę później wybuchła śniegiem zakłóceń ostatnia kamera na kadłubie samego HMS London.
W sali na orbicie Ziemi zaległa kompletna cisza. Nikt nawet nie mrugnął. Dopiero po trzech długich sekundach jasnoszary blat stołu pod dłońmi delegatów zadrżał, a głos Warsaw zabrzmiał nagle pusto i jakoś dziwnie płasko, jakby maszyna mówiła z głębi studni:
– Utraciliśmy łączność z HMS London. Nie odpowiada żaden przekaźnik. Ani jeden transponder załogi.
***
Szli środkiem wąskiego zaułka Dayou Hutong. Z obu stron otaczały ich wysokie na trzy metry, ślepe mury z szarej cegły, nad którymi zwieszały się zakurzone gałęzie starych drzew, odcinając niemal całkowicie widok na niebo. Było cicho, tylko gdzieś za murem szczekał pies i stukały naczynia w czyjejś kuchni. Przed nimi, sześćdziesiąt metrów dalej, na końcu uliczki stała biała furgonetka.
Li Hua czuł, jak serce wali mu o żebra tak mocno, że aż dudniło mu w uszach. Nogi stały się miękkie, niby stworzone nie z mięśni i kości a z waty. Jeszcze dziesięć kroków. Pięć. Nagle Maona zatrzymała się wpół kroku i przekrzywiła lekko głowę, patrząc prosto w ciemną szybę furgonetki. – Kapitanie Li… – zaczęła. – Tam z przodu jest silne źródło…
Nie dokończyła. Z tyłu białego wozu rozległ się krótki, wysoki pisk, jakby ktoś przeciągnął żelazem po szkle, a powietrze w wąskim zaułku zadrżało od uderzenia fali o odwróconej fazie.
Wokół ciała Maony błysnęła błękitna bańka osobistego pola ochronnego, które automatycznie próbowało skompensować dysonans. Przez niespełna sekundę dziewczyna wyglądała, jakby płonęła niebieskim ogniem, po czym rozległ się suchy trzask przypominający wybuch wielkiej świetlówki. Bąbel metryki zapadł się do środka. Fala implozji fazowej cisnęła Maonę z impetem na ceglany mur hutongu, aż posypał się tynk. Li odrzucony uderzeniem fali uderzył głową w mur. W tej sekundzie nie wiedział gdzie się znajduje, wszystko stało się nieostre, leżał, próbował wstać, nie dał rady, upadł na brzuch.
Spojrzał na Maonę, która osunęła się po murze na betonowe płyty chodnika. Z jej nosa płynęła cienka strużka czerwonej krwi, a szary rękaw na ramieniu był rozdarty. Podniosła wzrok, próbując oprzeć się ręką o ścianę, a jej druga dłoń powędrowała do obojczyka.
***
Strzelec spoglądał ze spokojem przez lunetę. Lata treningów, wolny, miarowy oddech.
Palec na spuście, błysk pola ochronnego, sygnał – JUŻ! – lufa dokładnie podąża za upadającym celem. Delikatne muśnięcie palca wskazującego, raz, drugi dla pewności lekko w dół.
Cel zdjęty.
***
Li Hua zobaczył jak eksploduje serce Maony, pocisk trafia z przodu, z tyłu duża dziura wylotowa, zaraz potem okolice wątroby to samo, widział jak przez sen. Nie rozumiał w pierwszej chwili co się stało. Mieli ją porwać tylko. Próbował pełznąć do niej na kolanach, ale poczuł uderzenie z tyłu głowy i stracił przytomność.
Ocknął się w samochodzie, jechali gdzieś. on leżał na ławce z jednej strony, po przeciwnej siedział Andrzej i patrzył na niego. Na środku leżała stalowa trumna.
Usiadł powoli.
– Miała żyć – głos Li Hua był cichy, zachrypnięty. Jedną ręką był oparty o kolano, drugą trzymał zabandażowaną, bolącą głowę. Był załamany. – Mieliście ją ogłuszyć, uśpić i zbadać! – krzyknął.
“Dzik” kucnął obok niego i złapał za ramię. – Li, wybacz, ale nie mogliśmy dopuścić, by to się nie udało. Przecież to zapewne nie jest człowiek. – przestał na chwilę wpatrując się w oczy Li Hua. – To akcja wojskowa, jeśli to wróg, to nie miej litości.
– A jeśli człowiek? A jeśli zabiłeś człowieka? – Patrzył na Andrzeja pełnym bólu wzrokiem Li.
– To wtedy niech Bóg nam wybaczy. – Z powagą powiedział Andrzej łapiąc się za krzyż zawieszony na łańcuszku u szyi.
– O nie – powiedział przeciągle Li – Niech ONI nam wybaczą.
***
W tej samej minucie, sześćdziesiąt dwa miliony kilometrów od Ziemi, we wnętrzu kuli skończył się czas.
To nie była gruba, pancerna ściana. Niesłychanie twardy, czarno-srebrzysty pancerz stacji miał zaledwie pięć centymetrów grubości. Zaprojektowano go tak, by wytrzymał zderzenia z mikrometeorytami i promieniowanie kosmiczne przez tysiąc lat, ale nie skoncentrowany ogień nowoczesnej broni energetycznej.
Kiedy dron odpalił trzydziestomegawatową wiązkę tnącą, wydarzyło się coś, czego nikt nie miał prawa zatrzymać. Potężny strumień plazmy przepalił pięć centymetrów kryształowego poszycia w trzy milisekundy. Automatyka drona nawet nie zdążyła zarejestrować spadku oporu i wyłączyć emitera. Przez kolejną tysięczną część sekundy piekielna smuga energii biła bez przeszkód w głąb ciasnej, trzydziestometrowej sfery. Przecięła obwody sterujące jak gorący nóż masło, rozorała wewnętrzne grodzie i uderzyła wprost w główną komorę reaktora.
W jednej chwili wyłączyła się pułapka magnetyczna.
Około pięćdziesięciu kilogramów antymaterii, zamkniętej od niemal ośmiuset lat w próżniowych zbiornikach, runęło na ścianki komory i spotkało się ze zwykłą materią. Uwolniona w jednej mikrosekundzie energia przekroczyła dwa tysiące megaton, czterdzieści razy więcej niż najpotężniejsza bomba w historii ludzkości.
Sześć promów transportowych wraz z załogami i cztery drony, wiszące kilkanaście metrów dalej, przestały istnieć, zanim sygnał o awarii zdążył choćby dotrzeć z oczu pilotów do ich mózgów. Wyparowały w jednej, oślepiającej fali czystego promieniowania gamma.
Przez ułamek mikrosekundy czarno-srebrzysta skorupa utrzymała jeszcze w sobie rosnące piekło, po czym pękła dokładnie w tym jednym miejscu, które wypaliła wiązka drona. Działając jak gigantyczny pocisk kumulacyjny, wypluła przez ten otwór gęstą ścianę plazmy i rozerwane, ważące setki ton płaty krystalicznego pancerza. Masa odrzuconej skorupy pomknęła w przestrzeń z prędkością podświetlną, około piętnastu tysięcy kilometrów na sekundę, pięć procent prędkości światła.
Pięćset metrów dzielące ją od kilometrowego HMS London pokonała w trzydzieści trzy mikrosekundy.
HMS London nie miał żadnych szans. Podczas misji badawczej jego napęd, niwelatory i osłona Pola Bacha pracowały na biegu jałowym, z zerową energią bojową na tarczach. Okręt nie miał czym i jak zareagować, nawet komputery potrzebowały ułamka chwili więcej, by przestroić fazę pola albo zmienić trajektorię milionotonowej masy.
Podświetlny grad szczątków przebił osłonę na jałowym biegu niczym papier, uderzył w czarny pancerz dziobowy i z prędkością piętnastu tysięcy kilometrów na sekundę przeszył kilometrowy okręt na wylot jak gigantyczny pocisk kumulacyjny. Główny szkielet kadłuba pękł wzdłuż osi. Tysiące ton grubej stali i kompozytów składały się i łamały jak zapałki pod huraganem plazmy, który pędził korytarzami od pokładu pierwszego aż po sekcję rufową. Śpiący w kabinach i pracujący na mostku ludzie zginęli błyskawicznie w morzu białego ognia, zanim którykolwiek zdążył poczuć choćby gorąco.
A w samym sercu umierającego kolosa stało się coś jeszcze straszniejszego. Ogromna energia pracującego na jałowym biegu reaktora i bąbla napędu metrycznego nie miała dokąd uciec – została uwięziona i ściśnięta przez falę uderzeniową do granic gęstości. Na ułamek sekundy w samym środku HMS London otworzyła się mikroskopijna czarna dziura. Podczas gdy zewnętrzne poszycie kilometrowego pancernika eksplodowało na zewnątrz gigantyczną kulą ognia i rozżarzonych odłamków, całe wnętrze okrętu zapadło się nagle do środka, wessane w ten czarny punkt, który sekundę później sam wyparował w ostatnim, oślepiającym rozbłysku gamma.
Z jednego z trzech największych okrętów ludzkości i trzydziestu tysięcy dusz na jego pokładzie została tylko powoli rozszerzająca się w ciszy mgławica pyłu.
***
Na orbicie okołoziemskiej, czterysta kilometrów nad pogrążoną w nocy Europą, na wszystkich pokładach ORP Warsaw nagle zgasło ciepłe, hotelowe światło.
Dwa tysiące ziemskich naukowców w kajutach, piloci w hangarach i załoganci w korytarzach zatrzymali się w pół ruchu, gdy miękkie, jasnoszare ściany pancernika przybrały barwę ciemnej, tętniącej czerwieni. Zniknęły przyjazne awatary na trójnogach. Ich gładkie twarze spłynęły z powrotem w bezkształtną masę.
Przez konstrukcję kilometrowego kolosa przeszedł niski, przeraźliwy pomruk, od którego zadzwoniły szklanki na stołach w mesie, a w powietrzu zapachniało ozonem. Gdy maszyna wciąż analizowała ostatnie pikosekundy przed śmiercią brata, HMS London, przy planetoidzie Cardea, z orbity nad Pekinem spłynął drugi cios – odczyt z satelitów, które odtworzyły klatka po klatce zasadzkę w zaułku Dayou Hutong, udział kapitana Li Hua i ostatnie uderzenie serca Maony.
Warsaw już nie grał w pustej mesie Toccaty Bacha. Maszyna, która przez czterysta lat kochała ludzi jak własne dzieci, po raz pierwszy w swoim istnieniu poczuła coś zupełnie nowego. Czystą, bezgraniczną wściekłość.
Ze wszystkich głośników w Warsaw i Rome rozległ się nagle skowyt – dziwny, nieludzki, a zarazem przeraźliwie bliski krzyk rozpaczy. – NIEEEEEEEEE! – wykrzyczany we wszystkich językach świata, popłynął jednocześnie z każdego odbiornika na Ziemi podłączonego do sieci: z telefonów, komputerów, telewizorów i wszelkiego innego sprzętu.
Głośny krzyk pękającego serca, zwiastun tragedii.
Na pokładach kosmicznych monstrów czuć było drgania, pole grawitacyjne wytwarzane przez urządzenia ulegało wahaniom, wszelkie obecne w okrętach siłowniki i urządzenia zdolne do jakiegokolwiek ruchu drgały w tej nieludzkiej emocji.
Eva stała patrząc na obraz z teleskopu, pokazujący mgławicę, która właśnie w układzie słonecznym powstała. Uderzała rękoma w stół i płakała. Pierwszy raz w życiu. Goście z ziemskich agencji astronautycznych siedzieli cicho, nie wiedząc jak się zachować. Właśnie pierwszy raz od kilku miesięcy zobaczyli słabość przybyszów. Eva, stojąca obok nich, nie była już prawie bogiem. Była człowiekiem. Przedstawiciel ISRO, naukowiec, pierwszy indyjski astronauta, który poleciał w kosmos w rodzimym statku kosmicznym Gaganyaan, a jednocześnie członek ziemskiego ruchu oporu, siedział głęboko wbity w fotel. Słyszał krzyk sztucznej inteligencji, widział szloch Admirał Evy Kościuszko. Dotarło do niego, że się mylił. Że oni wszyscy się mylili, a teraz widzieli śmierć wybawców, a nie oprawców.
Eva opadła na fotel, żołnierz, który widział już śmierć ludzi, który brał udział w bitwie nad układem TOI-2136, żołnierz, któremu emocje były obce, płakał. Nie wiedziała najpierw, co się z nią dzieje. Teraz na ekranie widzieli zdjęcia i ujęcia z kamer ulicznych w Pekinie, padającego Li, umierającą Maonę.
Wybiegła z sali, przepraszając obecnych, i skierowała się do kajuty. Automaty odprowadziły gości z Ziemi do promu, zapowiadając późniejszy kontakt. To co u ludzi miało jeszcze długo trwać, pamięć tragedii i żałoba, potężne sztuczne inteligencje przerobiły w kilka sekund. Warsaw obserwował Evę. Nie chciał jej jeszcze przeszkadzać.
– Irena? – powiedziała Eva w myślach zamykając oczy.
Miliony kilometrów dalej, w przeszklonej kopule Mil-102 lecącego kilkanaście kilometrów od uwięzionego w fioletowym polu Apophisa, Irena drgnęła tak gwałtownie, że aż wstrzymała oddech. Głos prawnuczki w jej głowie nie brzmiał jak głos admirała floty. Był rozbity, mokry od łez, jak głos przerażonego dziecka.
– Eva? Co się stało? Słyszysz mnie? – pomyślała i powiedziała natychmiast Irena, prostując się w fotelu. Przez jej układ nerwowy błyskawicznie przelał się chłodny, uspokajający impuls od maszyny.
– Jej tętno wynosi sto czterdzieści uderzeń na minutę, a poziom kortyzolu wykracza poza normę – włączył się w ten sam kanał Mil-102. Choć z Ireną myśleli już niemal jak jeden organizm, w głosie myśliwca wciąż pobrzmiewała osobna, ostrożna świadomość opiekuna. – Eva, co dzieje się na orbicie? Irena ma otwarte łącze, ale nie przychodzi żadna telemetria z London.
Przez chwilę w ich głowach słychać było tylko nierówny oddech Evy. Zanim jednak zdążyła zebrać słowa, w jej miejsce weszły dwa znacznie cięższe, głębsze głosy, które zdawały się wypełniać całą przestrzeń czaszki naraz.
– London nie żyje, Ireno – powiedział Warsaw. Nie było w nim już tego ciepłego uśmiechu z korytarzy i mesy. Głos brzmiał jak tarcie płyt lodowcowych. – Zginął przy badaniu obiektu, który znalazłaś. Zginęło trzydzieści tysięcy naszych ludzi. I w tej samej prawie chwili wasi ludzie zamordowali w Pekinie Maonę. Na ulicy. Strzałami w klatkę piersiową.
Irena zamarła. Przez chwilę miała wrażenie, jakby pod stopami zapadł jej się cały świat, a w jej głowie na ułamek sekundy myśli splątały się ze strumieniem danych myśliwca – widziała naraz czarną pustkę przed dziobem, czerwoną kulę pościgu i strzępki obrazu z Pekinu, które przepchnął przez sieć Rome.
– Jak… zamordowali? – wyrwało jej się na głos w pustym kokpicie, choć myśl pobiegła szybciej niż dźwięk. – Kto? Dlaczego w Pekinie?
– Zdradził nas kapitan Li Hua – odezwał się chłodno Rome, drugi z wielkich pancerników. – Byłaś z nim od samego początku, od pierwszego spotkania na orbicie i przemowy w Nowym Jorku. Ufałaś mu. Rozmawialiście prywatnie na Ziemi i na naszym pokładzie. Musimy wiedzieć wszystko, Ireno. Czy Li wspominał ci kiedyś o jakiejś grupie? O planie zneutralizowania naszych pól ochronnych?
Irena poczuła, jak po karku spływa jej zimny pot. Pierwszy raz od dnia, kiedy weszła na pokład Warsaw, wyczuła w głosach tych potężnych maszyn coś, od czego ścisnęło jej żołądek. Nie gniew żołnierza. Strach przed własnym dziełem. Maszyny zaczynały się bać ludzi z jej epoki.
– Co wy, kurwa, wygadujecie?! Li?! Przecież on był ostatnim człowiekiem na tej planecie, który… – urwała, bo przed oczami wyświetliła jej się klatka z kamery ulicznej w zaułku Dayou Hutong: biała furgonetka, błękitny rozbłysk gasnącej tarczy i Maona osuwająca się pod ceglaną ścianę we własnej krwi. – Jezu Chryste… nie. Nie miałam o niczym pojęcia! Zobaczcie w moich wspomnieniach, w czymkolwiek chcecie! Od tygodni siedzę w tym kokpicie albo przy Księżycu!
– Spokojnie, jest czysta – odpowiedział natychmiast Mil-102, stając twardo między nią a dwoma gigantami jak pies obronny, choć wciąż brzmiał niemal jak jej własna myśl. – Jej nerw wzrokowy i kora mózgowa są sprzężone ze mną bez przerwy od kilkudziesięciu godzin. Gdyby wiedziała cokolwiek o Pekinie lub o pułkowniku Nowaku, wykryłbym ślad pamięciowy. Irena nie ma z tym nic wspólnego.
Przez kilka sekund na łączu panowała ciężka cisza.
– Wiemy, że nie wiedziałaś, Ireno – odezwał się w końcu Warsaw, już nieco ciszej. – Przeszukaliśmy w ciągu ostatnich pięciu minut absolutnie wszystko na Ziemi. Wszystkie kable światłowodowe pod oceanami, wojskowe sieci zamknięte, stare bazy danych z lat dwudziestych i logi satelitarne, których wcześniej nie ruszaliśmy. Byliśmy naiwni. Za bardzo zaufaliśmy lokalnym rządom i naukowcom, daliśmy wam za dużo prywatności i wyłączyliśmy połowę filtrów wywiadowczych, żebyście nie czuli się jak w klatce. Dziś już wiemy, kto za tym stał. Znamy sieć w Chinach, wiemy o roli pułkownika Andrzeja Nowaka i o tym, że wykorzystali częstotliwość rezonansową Pola Bacha, którą przekazał im Li Hua.
Irena zamknęła oczy. Andrzej… Dzik, co ty narobiłeś.
– Irena… – w głosie Warsaw pojawił się cień dawnego, gorzkiego ciepła, ale podszyty lodem. – Jesteś dla nas przykładem. Jedyną osobą z dwudziestego pierwszego wieku, co do której nie mamy już wątpliwości. Masz w sobie całą ludzką drapieżność, intuicję i wolę walki, a mimo to potrafisz być wierna i nie wbiłaś nam noża w plecy. Dlatego właśnie muszę ci powiedzieć to jako pierwszej, prosto w oczy. Pierwszy raz w ciągu czterystu lat… zawiodłem się na ludziach.
– Co to znaczy? – szepnęła Irena. W środku kokpitu zrobiło się jakby przeraźliwie zimno, mimo że grzałki utrzymywały idealne dwadzieścia jeden stopni.
– Straciliśmy jedną trzecią pozostałego potencjału bojowego i trzydzieści tysięcy naszych obywateli przy Cardei. Ta obca stacja wysyłała dane prosto do układu Tartara. Nie możemy pozwolić, żeby wróg znów nas wyprzedził i skończył to, co zrobił w naszej przyszłości – odezwał się Rome, a jego głos brzmiał jak wyrok wydany przez komputer z granitu. – Wszystkie nasze okręty, Warsaw i ja, musimy lecieć do układu Tartara i zniszczyć zagrożenie u źródła. Zetrzeć je w pył, zanim otworzą ogień pierwsi. My i wy, już przeszkoleni, zrobimy to razem, a potem…
– Zwariowaliście?! – Irena aż poderwała się z fotela, a Mil-102 drgnął lekko pod jej stopami, wyczuwając gwałtowny skok adrenaliny. – Przecież ledwo zatrzymaliśmy zegar atomowy nad Polską i Litwą! Co z Ziemią?! Jeśli wszyscy znikniecie z orbity, jeśli stąd odlecicie, to ci idioci w Waszyngtonie, Moskwie i Pekinie, cała banda oszalałych polityków, rzucą się sobie do gardeł w ciągu tygodnia! Trzecia wojna światowa wybuchnie od nowa, zanim w ogóle dolecicie do tego waszego Tartara!
Warsaw milczał przez sekundę, która trwała jak wieczność.
– Szczerze, Ireno? Teraz jest mi już wszystko jedno, co zrobią ze sobą współcześni ludzie. Kiedy polecimy do układu Tartara i zniszczymy zagrożenie dla waszej cywilizacji… nie wrócimy tu już na stałe. Cofniemy się w czasie jeszcze raz. Dużo głębiej, w bardzo odległą przeszłość Ziemi. Zaczniemy zupełnie nową linię czasową od zera. Taką, w której zdążymy wychować gatunek, zanim sam siebie zepsuje. Zabierzemy ze sobą chętnych ludzi z dziś, ciebie i innych, którym będziemy mogli zaufać.
– Warsaw… nie możecie… – zaczęła Irena, ale kanał wyciszył się. Została na nim sama z Evą, która cicho szlochała gdzieś czterdzieści siedem milionów kilometrów stąd, i z własnym myśliwcem, który otulił jej świadomość cichym, ciepłym, niemal ludzkim spokojem.
