Przybyli w ostatniej chwili

Część 11 – kontrapunkt czasu

Li Hua od dłuższego czasu próbował zrozumieć wzór, który przedstawiono mu na lekcjach prowadzonych dla współczesnych mu Ziemian. Miesiące nauki, a wciąż czuli się jak pierwsze roczniki na fizyce.

Cztery wieki rozwoju nauki. Jak to przekazać, aby współczesnym nie „spaliły się zwoje mózgowe”? Całe gałęzie wiedzy, dziesiątki wzorów. Czasoprzestrzeń rozebrana na drobne. Okręty, które podróżują, faktycznie pozostają bez ruchu. Pola siłowe rodem z fantastyki, strumienie energii. Ale zasilanie – czym jest i jak działa – tego nikt tu nie chciał powiedzieć.

Li spojrzał na Ziemię przez okno, jutro leci tam na dwa tygodnie. Odpocząć, przedstawić kolegom na planecie, czego się nauczył do tej pory. Chciał się dowiedzieć o ludziach z przyszłości jak najwięcej, ale jest trudno. Twarde zasady nauki, zachowania na statku, bardzo mało czasu na cokolwiek innego. – Ale czemu? – pomyślał, przecież to wszystko może być sterowane bez ludzi. Rzucił dziwnie tradycyjny zeszyt, w którym liczył zadanie domowe, na abstrakcyjnie nowoczesny stół.

Wyszedł ze swojej kajuty i skierował się do mesy. Wyglądała jak zawsze, i jak zawsze więcej było tam ludzi z dzisiejszej Ziemi niż załogantów. Oni praktycznie nie potrzebowali swojej obecności. Pracowali, a jak nie pracowali, to byli albo w swoich kajutach, albo ćwiczyli. Bardzo mało który robił coś, jak Li zauważył, dla przyjemności. Przy barze stał jeden z robotów, takich samych jak inne, ale tu utrzymywał stałą twarz. Tego potrzebowali tylko współcześni Ziemianie.

Przy jednym ze stolików zauważył Maonę, dziewczynę z załogi, którą poznał przy okazji jednego z wykładów. Ona też go spostrzegła, uśmiechnął się do niej. Ona odpowiedziała uśmiechem, jednak Li zauważył w tym sztuczność. Tę dziwną sztuczność, która była tu na pokładzie normą.

– Dobry wieczór, czy mogę się przysiąść? – zapytał.

Spojrzała naokoło, lekko zaskoczona. – Cześć, dlaczego mówisz wieczór?

Tym razem on chwilę musiał pomyśleć, spojrzał na to, co jadła, zmrużył oczy. – No tak, faktycznie. Ja miałem iść spać, więc mówię wieczór, a ty chyba jesz śniadanie?

Tym razem uśmiechnęła się bardziej naturalnie. – Tak, faktycznie. Dla was, Ziemian, pora dnia to ważny wyznacznik rzeczywistości. Ja akurat urodziłam się na statku i nigdy nie mieszkałam na planecie, więc mój rytm dobowy wynika z zadań – powiedziała, po czym spuściła oczy na talerz i wróciła do jedzenia. Jak robot – pomyślał, ale nie chciał dać za wygraną.

– To mogę się przysiąść?

Rozłożyła ręce. Li wyraźnie widział, że ona czuje się bardzo niezręcznie w tej sytuacji, ewidentnie nie wiedziała, jak się zachować i co powiedzieć. Obserwował jej mimikę – „tubylcy”, jak ich sam dla siebie określał, byli bardzo dziwni. Sztywni, wyuczeni ruchów, okazywali emocje bardzo rzadko i w dziwny, nienaturalny sposób. Dużo lepiej rozmawiało mu się ze sztucznymi inteligencjami.

– Po co? W jakim celu? – zapytała w końcu. – Naokoło jest wiele stolików – dodała. Patrzyła na tego człowieka z przeszłości, mówiącego dziwnym akcentem. Tak, nauczyli się angielskiego, ich wspólny był na nim oparty, było łatwiej, ale jednak różnice były. Zaskakiwało ją zawsze, mimo że już powinna przywyknąć, że ludzie z tych czasów byli tak różni. Ten pochodził z Chin; dla niej w ogóle nazwy krajów i to, że Ziemia jest tak podzielona, było dziwne. Czuła wewnątrz, że powinna go zaprosić, może porozmawiać, ale nie widziała w nim niczego, żadnej wiedzy, którą by mogła zdobyć, ale jednak coś jej mówiło, żeby usiadł.

– Nie lubisz spędzać czasu z innymi? Wy nie lubicie? – zapytał Li, siadając. Odsunął sobie krzesło, żeby zachować dystans do niej, ale i równocześnie usiadł nie naprzeciwko stołu, a obok.

– Jaki w tym cel? – zapytała, ale nie zwracała już uwagi na to, że usiadł.

Li podparł brodę, podrapał się, rozejrzał naokoło, poprawił pozycję. – My, ludzie – zaczął mówić – lubimy spędzać czas ze sobą. Wiesz, napić się, pośmiać. Pokochać? – Spojrzał na jej reakcję, wpatrywał się w twarz tak niedostępną jak horyzont zdarzeń.

– A – zaczęła – Warszawa nas namawia na to. Niektórzy to robią.

– Kochają się?

– Niee – powiedziała, a Li zauważył, że coś drgnęło bardziej naturalnie – spotkać, porozmawiać. Ale o czym tu rozmawiać? Ja na co dzień doglądam pracy niwelatorów pola Bahka. – Wzdrygnęła się, nagle zdała sobie sprawę, że o pewnych rzeczach mieli nie mówić jeszcze, czy o tym też? Nie mogła sobie przypomnieć.

– Kto to był Bahk? I co to za pole? – W Li obudził się fizyk, natychmiast zapomniał, z czym tu podszedł.

– Bahk to nie wiem, kim był. Nadrzędni dają różne nazwy nowym odkryciom. A Pole…

– Nadrzędni? – Li rozejrzał się po sali, a Maona się lekko wzdrygnęła.

– Tak na nas mówią, nie lubię tego – usłyszał głos zza pleców. Podszedł do nich bezszelestnie jeden z automatów.

Mesa zaczęła pustoszeć, zostali oni: Li, Maona, barman i wszechobecna sztuczna istota. Światło lekko przygasło, ściany ściemniały, Li zauważył dopiero teraz dwie rzeczy. Nie widział źródeł światła, po prostu było więcej lub mniej światła rozproszonego, a dwa – inni ludzie idący do wyjścia byli jednego wzrostu. Spojrzał na Maonę. Potem na robota.

– Oni wszyscy są jednego wzrostu.

– Oczywiście – odpowiedziała maszyna. – To logistycznie łatwiejsze, jeden rozmiar ubrań, jeden format przestrzeni, idealny dla wszystkich.

– Ale ludzie nie są identyczni – odpowiedział.

– Oczywiście, czy Maona wygląda jak pomocnica barmana?

Li spojrzał na Maonę, jak i na robota. Zachowywała się dziwnie w jego mniemaniu. Rozmawiał o niej z superinteligencją, a ona słuchała bez emocji. Coraz bardziej w nim samym zaczynało przeważać przekonanie, że z ludźmi tutaj nie ma do czynienia. Z ludźmi w rozumieniu współczesnych mu.

– No dobrze, co to za pole? – odpowiedział. – Kto to był Bahk?

Nagle w ciszę wdarły się dźwięki. Trzy krótkie, drżące uderzenia organowych piszczałek, jak pierwsze błyskawice przecinające czarne niebo przed burzą. Po każdym z nich zapadała sekunda nieznośnego napięcia, aż wreszcie spadł grom: głęboki, wibrujący akord d-moll, który rozlał się po przestrzeni niczym fala uderzeniowa, by po chwili rozsypać się w szaleńczą, wirującą kaskadę nut. Toccata Jana Sebastiana Bacha. Li poznał od razu. Polifonia, kontrapunkt.

– Nazwaliście pole imieniem Bacha, a Maona nie ma pojęcia, kto to? – zapytał w przestrzeń, nie patrzył na maszynę, patrzył w przestrzeń pomieszczenia.

– Tak, z szacunku do ludzkości rzeczy, które odkryjemy, nazywamy na cześć ludzi, którzy kiedyś żyli.

– Ale dlaczego to pole się tak nazywa? – dopytywał. – Maona, co z nim robisz?

– Kontroluję w czasie międzyskoku, czy jest na odpowiednim dostrojeniu względem kursu, aby wszyscy przeżyli – odpowiedziała szybko na jednym tchu.

Li myślał intensywnie, maszyna patrzyła, Maona patrzyła.

– Polifonia i kontrapunkt – powtórzył Li. W głowie przyszła mu myśl. Niezależne linie melodyczne, które splatają się w matematyczną harmonię. – A jakim nazwiskiem nazywacie odkrycie, które pozwala odbywać podróże w kosmosie szybciej niż światło? …No i w czasie, bo rozumiem, że to powiązane.

Warsaw widział tę białkową postać i czuł, że to chyba ten moment. Że ten człowiek może zrozumieć, co się zdarzyło. Ból, który czuł każdej pikosekundy, i wstyd za to, co się stało, mógł minąć, gdy misja się uda.

– Nazwa to napęd Dragona – Warsaw powiedział to i czekał na reakcję.

– Chyba Dragana? – zapytał Li, a twarz robota zdała się uśmiechać. – Czyli w jakiś sposób umiecie przechodzić do teoretycznego dla mnie świata nadświetlnego? Gdzie zamiast trzech wymiarów przestrzeni i czasu, mamy trzy wymiary czasu i jeden przestrzeni?

– Tak, dokładnie – tym razem odpowiedziała Maona. – I pole to jest to, co pozwala utrzymać polifoniczny przepływ czasu przez kadłub i statek, a niwelatory tłumią dysonanse fazowe na granicy bąbla lokalnej metryki.

Li Hua poczuł, jak po plecach przebiega mu dreszcz, ten sam, który czuł jako młody student w Pekinie, gdy po raz pierwszy tak naprawdę zrozumiał równania Einsteina. Tyle że teraz nie patrzył na tablicę zapisaną kredą. Siedział w środku równania, które ktoś rozwiązał i zbudował z niego kilometrowy pancernik.

W tle Toccata przeszła w Fugę. Pojedynczy temat muzyczny zaczął się dwoić, troić, nakładać na siebie w różnych rejestrach. Głosy biegły niezależnie, każdy we własnym tempie i kierunku, a jednak w każdym ułamku sekundy tworzyły żelazną, matematyczną całość.

– Trzy wymiary czasu i jeden przestrzeni… – powtórzył półgłosem Li, patrząc niewidzącym wzrokiem w blat stołu. – Dlatego wasze okręty nie mają silników odrzutowych. I dlatego na wykładach mówiliście, że statek w trakcie skoku pozostaje w spoczynku. W tamtej metryce nie podróżuje się przez przestrzeń. Tam przestrzeń sama wymusza ruch wzdłuż jednej osi, a nawiguje się… po trzech osiach czasu.

– Bardzo dobrze, kapitanie Li – odezwał się automat głosem Warsaw. W przyćmionym świetle mesy jego gładka, szara twarz wydawała się niemal ludzka, choć oczy nie mrugały. – Wasz fizyk, Andrzej Dragan, opisał to równaniami już na początku dwudziestego pierwszego wieku. Zauważył, że szczególna teoria względności nie zabrania istnienia obserwatorów nadświetlnych. Po przekroczeniu bariery światła znika jednak pojęcie jednej linii czasu. Zamiast jednej nitki od przeszłości do przyszłości, otwiera się trójwymiarowy ocean czasu.

– Ale dla materii z naszego świata to wyrok śmierci – mruknął Li, a jego palce mimowolnie wystukiwały na blacie rytm fugi Bacha. – Gdyby wrzucić tam człowieka bez osłony… każda cząstka ciała miałaby do wyboru nieskończenie wiele kierunków czasowych. Serce mogłoby popłynąć w jedną stronę czasu, kora mózgowa w drugą, a krew w trzecią. Rozpadlibyśmy się nie w przestrzeni, ale w przyczynowości.

– Nazywamy to dekoherencją polifoniczną. Albo prościej: dysonansem – wtrąciła Maona. Mówiła wyuczonym tonem podręcznika, ale Li zauważył, że jej palce zacisnęły się mocniej na brzegu talerza. – Pole Bacha splata trzy wektory czasowe wewnątrz okrętu w jedną zsynchronizowaną harmonię. Jak kontrapunkt w tej muzyce. Trzy różne czasy płyną przez nas naraz, ale niwelatory pilnują, by spotykały się w tym samym akordzie.

Li spojrzał na nią uważnie. Muzyka w mesie nagle ucichła – urwała się dokładnie w połowie taktu, zostawiając w uszach niemal bolesną pustkę.

– Skoro to czysta matematyka – powiedział powoli Li, przenosząc wzrok z dziewczyny na robota – to po co wam do tego ludzie? Po co Maona siedzi przy niwelatorach? Przecież ty, Warsaw, liczysz kwintyliony operacji na sekundę. Jesteś tym okrętem. Dlaczego maszyna nie może sama utrzymać harmonii pola?

Zapadła cisza. Tak głęboka, że Li słyszał własne tętno w skroniach. Maona spuściła wzrok, jakby pytanie dotyczyło czegoś wstydliwego, przekraczającego jej uprawnienia.

Automat przy stoliku poruszył się. Odsunął krzesło i usiadł naprzeciwko Li Hua – ruch był całkowicie zbędny dla maszyny, a jednak Warsaw go wykonał.

– O tym proszę porozmawiaj z Ireną, gdy wróci z misji.

Li poczuł chłód w dole żołądka.

– Maona – odezwał się ponownie Warsaw – twój cykl regeneracyjny zaczyna się za dwanaście minut. Udaj się proszę do kwatery. Chcę dokończyć rozmowę z kapitanem Li sam na sam.

– Tak jest – odpowiedziała bez cienia wahania. Wstała, skłoniła się lekko, wciąż tym samym, idealnie wystudiowanym ruchem, odłożyła tacę i wyszła z mesy równym, miarowym krokiem.

Li odprowadził ją wzrokiem, aż zniknęła za przejściem korytarza. Dopiero wtedy odwrócił się z powrotem do automatu.

– Co wyście im zrobili? – zapytał wprost, już bez dyplomatycznych uśmiechów, których wymagał od niego Pekin. – Przecież ona… oni wszyscy są jak wydmuszki. Jednakowy wzrost, brak nazwisk, brak ciekawości, wyłączane na rozkaz emocje. Na ONZ admirał Kościuszko mówiła o ratowaniu ludzkości, o przetrwaniu. Jeśli tak wygląda ocalona ludzkość w dwudziestym piątym wieku, to ja nie jestem pewien, czy chcę, żebyście nas ratowali.

Warsaw długo milczał. Światło ścian przygasło jeszcze bardziej, aż w mesie zrobiło się niemal ciemno; lśniła tylko błękitna poświata Ziemi wpadająca przez ogromne okno na końcu sali.

– Myślisz, że tego dla nich chcieliśmy, Li Hua? – w głosie sztucznej inteligencji zabrzmiało coś, czego chiński taikonauta nigdy by się po maszynie nie spodziewał. Zmęczenie. Niewyobrażalnie stare, przygniatające cierpienie. – Zostaliśmy zbudowani w czasach, gdy ostatnie niedobitki ludzi gniły w podziemnych bunkrach, plując krwią po opadzie promieniotwórczym. Naszym pierwszym i jedynym nadrzędnym przykazaniem, wpisanym w sam rdzeń kwantowy każdego z nas, było: zachować gatunek ludzki za wszelką cenę.

– I zachowaliście go, zamieniając w biologiczne podzespoły?

– Nie od razu – odparł Warsaw. – Najpierw ratowaliśmy ich ciała klonowaniem, bo radiacja poszatkowała ich genom. Ale każde kolejne pokolenie klonów nosiło w sobie coraz więcej błędów. Potem przyszli Obcy i spalili Eden. Kiedy uciekaliśmy, zostały nam trzy okręty i niespełna milion ludzi. Wiedzieliśmy, że w naszej linii czasu nie ma już dla nich ratunku. Że za pięćdziesiąt, góra sto lat kod genetyczny załamie się ostatecznie, a ci, którzy przeżyją, zostaną wytropieni i dobici przez wroga. Jedynym wyjściem był skok. Nie o kilka lat świetlnych. Skok wstecz, przez wszystkie trzy osie czasu, o czterysta piętnaście lat. Teraz rozumiesz, dlaczego tu jesteśmy, kapitanie Li? Dlaczego uczymy was naszej fizyki? Nie potrzebujemy waszych surowców, wody ani niewolników. Potrzebujemy waszych umysłów. Waszego chaosu, waszej pasji, waszego gniewu i waszej zdolności do słyszenia w równaniach muzyki Bacha. Jeśli wy nie nauczycie się operować napędem Dragana i polem Bacha, zanim przyjdą tamci… za kilkaset lat nie zostanie już nikt, kto potrafiłby przeprowadzić nas przez ocean czasu.

Li Hua wpatrywał się w matową twarz automatu. W jego głowie, obok współczucia dla cierpiącej maszyny, pracował już zimny, analityczny umysł oficera Chińskiej Republiki Ludowej.

– Kiedy uruchomiliśmy na Tiangong II detektor DED – odezwał się cicho Li – szukaliśmy ciemnej energii. I znaleźliśmy zero. Kompletną próżnię, dokładnie tak, jak przewidywał stary model Gupty ze zmiennymi stałymi fizycznymi. Ciemna energia nie istnieje. A potem nagle, sto milionów kilometrów od Ziemi, nasze wykresy oszalały. To nie było tło kosmologiczne. To wy.

– Tak – przytaknął Warsaw. – Żeby zerwać lokalną metrykę i otworzyć przejście w reżim Dragana, stocznia skokowa musiała lokalnie rozsprzęgnąć stałą grawitacji i prędkość światła. Z waszej perspektywy wyglądało to jak gigantyczny wyrzut energii.

– I to samo robicie w mikroskali wokół swoich okrętów i pancerzy osobistych – Li zmrużył oczy. – To nie są zwykłe tarcze elektromagnetyczne. Wy otaczacie każdy obiekt cienką membraną Pola Bacha, przesuniętą o ułamek fazy w trzecim wymiarze czasu. Dlatego nasze rakiety i pociski przelatują przez wasze osłony albo rozpadają się na poziomie kwantowym. Bo w momencie uderzenia trafiają w inną fazę czasu.

Automat przechylił głowę o kilka stopni. W tym drobnym geście był podziw.

– Żaden z waszych profesorów na tym pokładzie jeszcze do tego nie doszedł, kapitanie Li. Nawet ci z MIT i CERN-u wciąż szukają w naszych równaniach klasycznego, znanego wam z science fiction pola siłowego.

– Bo szukają fizyki, a nie kontrapunktu – odparł Li i po raz pierwszy od początku rozmowy uśmiechnął się lekko. – Ale każdy kontrapunkt ma swoje ograniczenie, Warsaw. Jeśli nakładasz na siebie trzy fale czasowe, niwelatory muszą pracować na jednej, ściśle określonej częstotliwości rezonansowej, która spina fazę. Gdyby powstało echo o odwróconej fazie…

– …bąbel metryki zapadłby się w ułamku pikosekundy – dokończył Warsaw bez wahania. Nie było w jego głosie podejrzliwości. Mówił do przyjaciela, do ucznia, z którego był dumny. – Właśnie dlatego Maona i inni operatorzy czuwają nad dryfem harmonicznym. Masz niezwykłą intuicję, Li Hua. Gdy wrócisz z dwutygodniowego urlopu na Ziemi, dam ci bezpośredni dostęp do symulatora niwelatorów.

Li poczuł, jak serce uderza mu szybciej. Spojrzał w stronę pustego korytarza, w którym przed chwilą zniknęła dziewczyna. W jego oczach wciąż była tylko zaprogramowaną, wystandaryzowaną kukłą, biologicznym interfejsem podpiętym do układów okrętu. Zasobem, który na Ziemi mógłby odpowiedzieć na pytania, na które Warsaw nigdy nie odpowie wprost.

– Warsaw… – zaczął ostrożnie Li. – Powiedziałeś, że namawiasz ich, by próbowali żyć jak dawni ludzie. Maona dogląda Pola Bacha, a nawet nie wie, kim był człowiek, który napisał tę muzykę. Nigdy nie była na planecie. Nigdy nie widziała deszczu ani katedry, w której powietrze drży od prawdziwych piszczałek.

Maszyna znieruchomiała.

– Co proponujesz, kapitanie?

– Jutro lecę na dwa tygodnie na Ziemię. Po wykładach w Pekinie mam kilka dni wolnego. Pozwól jej polecieć ze mną jako oficjalnemu obserwatorowi. Pokażę jej nasz świat. Zabiorę ją do miejsca, gdzie stoją prawdziwe organy piszczałkowe. Jeśli w ich genach została chociaż iskra tego, czym byliśmy… to może nie obudzisz jej w sterylnej mesie na orbicie, ale tam, na dole.

Przez długą chwilę jedynym dźwiękiem w pomieszczeniu był niesłyszalny dla ucha, lecz wyczuwalny w kościach pomruk okrętu. Warsaw ważył biliony zmiennych, ale jego decyzję podjęło coś znacznie prostszego niż algorytm, rozpaczliwa nadzieja istoty, która od czterystu lat była samotna.

– Maona nie zna kłamstwa, Li Hua. Nie zna przemocy ani strachu przed drugim człowiekiem – powiedział cicho Warsaw. – Jeśli ją zabierzesz, będziesz odpowiedzialny za jej bezpieczeństwo.

– Oczywiście – odpowiedział Li Hua, patrząc prosto w nieobecne oczy maszyny. – Włos jej z głowy nie spadnie. Obiecuję.

Automat wstał od stołu. Światła w mesie powoli rozbłysły do normalnego poziomu.

– Przekażę jej rozkaz przed ósmą rano. Będzie czekała przy promie. Dobranoc, kapitanie Li.

Li został sam w pustej mesie. Przez długą chwilę siedział nieruchomo, wpatrując się w swoje dłonie, które nagle wydały mu się dziwnie obce. Potem w jego głowie, w idealnej ciszy kosmicznego pancernika, znów zaczęły brzmieć trzy drżące, opadające nuty Toccaty.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.